سمینار آموزشی

"سمينار  مديريت ارتباط با مشتري، مهارتهاي ارتباطي و تحقيقات بازار"                                           در تاريخهاي 14 و 15 دي ماه در تهران برگزار ميشود.

  مدرسان دوره:

  - آقاي توماس آكيليس: رئيس كنفدراسيون روابط عمومي اروپا  و مدرس دانشگاه مونيخ كه همكاري با شركتهايي چون FIAT و Vodaphone را در كارنامه اش دارد؛

  - آقاي اولاف ولمر: مدير كل فروش شركت Telekom كه پيش از اين نيز با شركتهاي  Intel, Microsoft, Toshiba در زمينه مشاوره مديريت و آموزش همكاري داشته است.

   برگزاري سمينار به عهده شركت همايش فرازان است كه قبلاً هم دوره هايي نظيرهمایش بین المللی " اصول نوین کسب وکار و تجارت موفق" را با همكاري اتاق بازرگاني صنايع و معادن تهران برگزار كرده است.

   براي كسب اطلاعات بيشتر مي توانيد با شماره هاي 88059430,31 تماس بگيريد.

رسانه نوپا

رسانه ها را بر حسب عوامل متعددي نظير شيوه رساندن پيام به مخاطب تقسيم بندي مي کنند مانند رسانه هاي ديداري يا شنيداري؛ از اين حيث مي توان SMS را در رسته رسانه هاي نوشتاري و حتي ديداري به حساب آورد.

چند وقتي است که با توجه به رشد چشمگير و افزايش سريع استفاده از پيام هاي کوتاه (Short Massage Service) درشبکه تلفن هاي همراه  کارکرد هاي گسترده تر و متنوع تري  برای اين رسانه نوپا پيدا شده است و خدمات غير مکالمه اي همچون ارسال پيام متني و تبليغاتي SMS را آهسته آهسته به رسانه اي کوچک در عرصه تبليغات و اطلاع رساني تبديل نموده است که امکان مبادله اخبار، اطلاعات، تبليغات و مطالب مفيدي از اين دست را براي کاربران فراهم آورده است وپيش بيني مي شود در آينده نه چندان دور جايگاه اثرگذاري و فرهنگی آن در بين مخاطبان به عنوان يک رسانه پذيرفته شود.

                                                            

   بديهي است با همه گير شدن SMS تدوين قوانين در اين خصوص برای جلوگيري از هرج و مرج و مشکلات جانبي ضروري است، البته تا زماني که مقررات و قوانين دولت الکترونيک و IT به طور جامع و مدون وارد جامعه نشده باشد نمي توان درباره نظارت بر محتوي SMS ها اظهارنظر نمود.

   شکي نيست که اين حوزه نيز همانند حوزه مطبوعات و ساير حوزه هاي فرهنگي آموزشي نيازمند قانون و ضابطه است البته به نظر اين حقير بهتر است در اين ميان و در بحبوحه بررسي و تدوين قوانين لازم، تمهيدي نيز در خصوص بحث  تبليغات منفي و ضد تبليغات انديشيده شود تا معضلي که هم اکنون صنعت تبليغات در حوزه هايي نظير تبليغات تلويزيونی با آن روبروست که همانا شيوع حس مزاحمت و ايجاد انزجار از تبليغات بازرگانی است در اين حوزه نسبتاً بکر اشاعه نيابد؛ هر چند که لازم به ذکر است در حال حاضر نيز گامهای خوشبينانه ای در اين رابطه برداشته شده است که ديد مخاطب محوری را مقدم بر درآمد زايي يا مسايلی از اين دست نمايان مي سازد و شايد بتوان گفت رسانه نوپا از لحاظ رعايت حقوق مخاطب و عامه مردم يک گام  جلوتر از رسانه هاي جا افتاده تري همچون تلويزيون باشد چرا که اگر کاربري نخواهد پيام تبليغاتي برايش ارسال شود کافي است  مخابرات را از تصميم خود با خبر کند تا ديگر اين دسته پيامها برايش ارسال نشود.

تبلیغات یا ضد تبلیغات، مسئله این است !

برنامه هاي تلويزيوني غرق در آگهي هاي بازرگاني است
پخش برنامه در بين آگهي!؟
   واژه تبليغات از اركان مركزي كليساي كاتوليك كه به وسيله «پاپ گرگوري پانزدهم» در سال ۱۶۲۲ ايجاد شده بود، گرفته شده است.  تبليغات به فعاليت هاي گوناگوني اطلاق مي شود كه به دو دسته اصلي تقسيم مي شوند: تبليغات تجاري و تبليغات سياسي.۲ تبليغات تجاري شامل آگهي، فروشندگي و رابطه عمومي است و به دليل كاربرد و نياز قشرهاي مختلف مردم به آن، بيش از تبليغات سياسي- در جامعه- مورد استفاده قرار مي گيرد. نظرات درباره تبليغات، متفاوت است. عده اي آن را وسيله اي براي ارتقاي معلومات و بالابردن آگاهي مردم در انتخاب و خريد مناسب دانسته اند و گروهي ديگر، تبليغات را نوعي «گمراه كردن» و «گول زدن» مي دانند كه چشم ها را از ديدن واقعيات دور نگه مي دارد. در بررسي علت ها و لزوم تبليغات مي توان گفت كه روشي براي ايجاد حس رقابت بين توليد كنندگان و بالابردن آگاهي مردم نسبت به جنس و قيمت كالا ها است.
   سازمان صدا و سيما از چند سال پيش، يعني زماني كه مجلس شوراي اسلامي به خاطر درآمدهاي حاصل از پخش آگهي تبليغاتي، اقدام به كاهش چشمگير بودجه سالانه اين رسانه كرد، افزايش پخش آگهي ها را به عنوان يكي از اولويت هاي خود براي تأمين بودجه توليد مورد توجه قرار داده است. در ابتدا، تبليغات تلويزيوني بسيار جالب و جذاب بود، به طوري كه اكثر تبليغاتي كه با موسيقي و ريتم خاصي بخش مي شد، در خاطره ها مي ماند و حتي با شنيدن آهنگ آن مي شد به جنس و كالاي مورد نظر پي برد اما با گذشت زمان شرايط فرق كرد.
   در سال هاي اخير شرايطي به وجود آمد تا تلويزيون به سمت صرفه جويي در هزينه هاي توليد سريال ها پيش برود. قرار شد سريال هاي بي محتوا، بي مضمون، آبكي و پرخرج ديگر ساخته نشود. همچنين توليد فيلم سينمايي متوقف و از افزايش توليد سريال هاي تاريخي و طولاني جلوگيري شد. اما به نظر مي رسد باوجود در پيش گرفتن اين سياست ها نه تنها سازمان صدا و سيما از نظر كسب درآمد و بودجه به تعادل نرسيده، بلكه اصرار در افزايش پخش آگهي تبليغاتي براي كسب درآمد بيشتر روي كيفيت برنامه هايش نيز تأثير منفي گذاشته است.
   تا چندي قبل آگهي هاي تبليغاتي فقط قبل و بعد از برنامه ها و بويژه سريال ها و فيلم هاي سينمايي پخش مي شد و نهايتاً يك بار هم هنگام پخش فيلم ها روي آنتن مي رفت اما كم كم مدت زمان و تعداد پخش آگهي ها آنقدر زياد شد كه بيننده بايد با دقت خاصي برنامه مورد نظرش را پيگيري كند تا مبادا در ميان تبليغات گم شود. برخي از مردم معتقدند بعد از هر بار كه آگهي تبليغاتي پخش مي شود، بايد خلاصه اي از برنامه، دوباره پخش شود تا مخاطب به خاطر بياورد قبل از آگهي ها شاهد چه برنامه اي بوده است! حجم تبليغات نه تنها هنگام پخش فيلم ها و سريال هاي تلويزيوني اختلال ايجاد مي كند، بلكه تبديل به نوعي ضد تبليغ مي شود و خاطره ناخوشايندي از كالاي مورد نظر در ذهن مخاطب به جاي مي گذارد.
   خوشبختانه يا متأسفانه در اكثر برنامه ها هنگام آغاز پخش آگهي هاي بازرگاني، ابتدا مدت زمان پخش در سمت راست صفحه تلويزيون درج مي شود ولي با توجه به زمان هاي طولاني كه براي پخش آگهي ها در نظر گرفته مي شود، اكثر مخاطبان روي خوشي به آن نشان نمي دهند. به نظر مي رسد اين مسأله نه تنها از نظر مديران شبكه ها بلكه از چشم سفارش دهندگان آگهي نيز دور مانده و همه دست اندركاران توليد و پخش آگهي فقط به كميت مي انديشند و تأثير آن مورد توجه قرار نمي گيرد.
   بالا بردن زمان هر نوبت پخش آگهي آن هم در ميان پخش يك فيلم يا سريال تلويزيوني پديده اي نو به شمار مي آيد، به طوري كه پيش از اين ۳۰ ثانيه تا ۲ دقيقه تبليغ در زمان پخش يك برنامه گنجانده مي شد اما در اين اواخر براي ديدن يك سريال ۴۵ دقيقه اي بايد دو تبليغ ۱۰ دقيقه اي در ابتدا و انتهاي سريال و ۳ يا ۴ تبليغ ۵ دقيقه اي را هم در ميان آن سريال تحمل كرد و در آخرين ركوردي كه تلويزيون در زمينه پخش آگهي در ميان يك سريال از خود به جاي گذاشت، پخش ۸ دقيقه و ۵ ثانيه آگهي هنگام پخش مجموعه تلويزيوني «زير تيغ» بوده است.
   حالا آگهي بخش جدا نشدني برنامه ها شده است. برنامه هاي ورزشي، علمي، مسابقات، بدون آگهي پخش نمي شود و حتي چندين بار در شبكه خبر اتفاق افتاده است كه قبل از خداحافظي گوينده اخبار تبليغات شروع شده! جدا از طولاني بودن و تكرار مكرر تبليغات، ساده و بي فكر و بي برنامه ساخته شدن تبليغات نيز از ديگر علت هاي جذاب نبودن آن است. اين شرايط، رسالت فرهنگي را در توليد برنامه هاي تلويزيوني از اولويت اصلي خارج مي كند. ميزان پخش آگهي هاي بازرگاني در صدا و سيما آنقدر افزايش يافته كه رئيس جمهوري نيز در ديدار اخير از اين سازمان در بين سخنانشان از افزايش آگهي هاي تبليغاتي گله كرد و از مسئولان خواست تا حتماً چاره اي بينديشند و ميزان پخش آگهي ها را متعادل تر كنند.
   به تازگي پخش ۵ يا ۶ دقيقه آگهي در ميان پخش برنامه ها بسيار عادي شده و به نظر مي رسد مديران شبكه ها چندان دنبال رقابت با يكديگر نيستند، چون دغدغه خاطري ندارند كه بيننده هنگام پخش آگهي هاي طولاني سرگرم كار ديگري شود يا به تماشاي برنامه شبكه هاي ديگر بنشيند و سريال يا فيلم قبلي- در حال پخش - را به كلي رها كند كه اين مسأله براي يك تلويزيون دولتي كه مهمترين هدفش توليد و پخش برنامه هاي جذاب و پر بار است، به معني از بين بردن بودجه اي است كه با مشكلات زيادي به دست مي آيد.
   در بين وسايل و شيوه هاي تبليغ، تلويزيون با ۶۵ درصد، بيشترين مخاطب را به خود جلب كرده است و بعد از آن مطبوعات با ۱۳ درصد، وسايل نقليه هفت درصد، سينما پنج درصد و راديو با دو درصد به ترتيب بيشترين توجهات را به خود اختصاص داده اند. نگاه كردن يا توجه به تبليغات، دليل بر تأثير گذاري مثبت آن روي مخاطب به حساب نمي آيد؛ چه بسا تبليغي كه بسيار تكرار شده اما بازدهي مناسبي نداشته است.
   در سؤالي كه از ۲۶۶ نفر درباره چگونگي انتخاب برچسب (مارك) تجاري كالاي مورد نظرشان پرسيده شده، فقط ۳۷ درصد اظهار داشتند كه به وسيله «تبليغات»، كالاي مورد نظرشان را انتخاب مي كنند. ۴۱ درصد براساس تجربه و اعتماد شخصي، ۱۲ درصد كيفيت برتر كالا، هفت درصد توصيه دوستان و اقوام و يك درصد به صورت تصادفي خريد مي كنند و دو درصد دليلي اظهار نكردند.
   اين مسأله قابل توجه است كه پخش آگهي تبليغاتي يكي از راه هاي كسب درآمد محسوب مي شود و در حال حاضر، بسياري از شبكه هاي تلويزيوني و حتي تهيه كنندگان فيلم هاي سينمايي مشهور براي اينكه بتوانند تا حدودي هزينه هاي خود را تعديل كنند و گامي هم در مسير رشد صنعتي و اقتصادي جامعه خود بردارند، به شكل هاي مختلف به ارائه يك كالا يا مارك مشخص در ميان قصه خود مي پردازند كه هم تبليغ است و كسب درآمد و هم اينكه مخاطب آن را پس نمي زند.
به اعتقاد كارشناسان يكي از راه هاي پايين آوردن هزينه ها در صدا و سيما اين است كه سازمان به تهيه كنندگان فيلم ها و سريال ها اجازه بدهد در برنامه ها و فيلم هايشان كالاهايي را تبليغ كنند، به شرطي كه بودجه كمتري از سازمان دريافت كنند. در اين زمينه مي توان به تبليغات گسترده و در عين حال معمول موبايل، اتومبيل، ساعت، لباس، كفش و كيف در آثار مختلف تصويري اشاره كرد كه به شكلي زيركانه و در عين حال مؤثر و تصويري ارائه مي شود.
   كارشناسان مي گويند وقتي تبليغات به صورتي كه اكنون معمول است، پخش شود، نه تنها مخاطب را جذب نمي كند بلكه باورهاي غلطي از جمله «دروغ بودن» را در اذهان آنان شكل مي دهد. به اعتقاد صاحبنظران دروغ به عنوان ويژگي اصلي تبليغات در مباحث مفهومي زيادي ديده مي شود. مخالفان تبليغات، وقتي با حجم گسترده آگهي ها مواجه مي شوند، آن را تلاشي براي اشاعه افكاري فاقد حقيقت و دقت و مخدوش كردن واقعيت ها مي دانند و هنر تبليغات را نوعي كلك لفظي و پشت هم اندازي ذكر مي كنند كه باعث مي شود افراد دچار توهم شوند و آن را حقيقت تصور كنند.
   اگر تبليغاتچي ها- از جمله صدا و سيما- در كثرت آگهي ها به چيزهايي كه مي گويند، اعتقاد نداشته باشند، راه ها و اهداف واقعي تبليغ فراموش خواهد شد. به قول «الول» تبليغاتچي واقعي بايد مثل جراح، خونسرد و دقيق باشد. به هر حال روالي كه هم اكنون در تلويزيون رايج است، نه تنها مخاطبي را جذب نمي كند، بلكه باعث رويگردان شدن بينندگان از برنامه ها نيز مي شود.
   يك پيشنهاد قابل توجه اين است كه آگهي دهندگان دست به يك نظرسنجي عمومي بزنند تا متوجه شوند كه تبليغ كم اما مؤثر بهتر از تبليغ زياد و ضد تبليغ است.

منبع: روزنامه ايران - مورخ 14/9/1385 - محمدرضا هاديلو

 

 

تبلیغ شیر

 اينم يه روش جالب براي تبليغ: يك شركت توليد شير به تازگي براي تبليغ  و فروش محصولاتش دست به ابتكار جالبي زده، شركت مذكور در يك حركت حساب شده تابلوهاي تبليغاتي 5 ايستگاه اتوبوس رو اجاره و اقدام به تبليغ شير كرده، ولي بخش جالب كار اينجاست كه از اين تابلوهاي تبليغاتي و همچنين صندلي هاي ايستگاه، بوي كلوچه و كيك متصاعد ميشه و از اين طريق مسافراني كه وارد ايستگاه ميشند رو ترغيب به خريد شير ميكنه!!! كه طبق آمارهاي شركت، ظاهراً موثر هم بوده؛

   حالا هي بيلبورد بزن و آلودگي بصري درست كن !!!

   این عکس رو هم گذاشتم که جنبه آموزشی کار فراموش نشه، وگرنه می دونم عکسهای قشنگ تر هم هست!

فیل و ...

   اولين جشنواره تصوير سازي لغت نامه ها (آنهم از نوع بين المللي) چند وقتيه كه در خانه هنرمندان برگزار شده، با نام "فيل و..." .

   بعضي از تصاوير واقعاً جالب بود و كندن از اونها و رفتن سراغ كار بعدي خيلي راحت نبود ( حتي اگر سرتون مثل من اينقدر شلوغ باشه) كه البته بيشتر هم در مورد كارهاي تصوير سازي ايراني بود (شايد به خاطر اينكه راحت تر ارتباط برقرار مي شد)؛ كارهايي با جنبه انتزاعي و حتي سورئاليستي هم تك و توك پيدا مي شد. البته  بعضي كارها هم واقعاً چيزي از روايت درش ديده نمي شد تا بشه گفت تصوير سازي بوده با نقاشي! این مورد در خصوص کارهای خارجی بیشتر خود نمایی می کرد هر چند كه يك مطلب رو نبايد فراموش كرد و اونهم چيزي نيست جز تفاوت هاي فرهنگي چون اگر هم تصوير سازي بودند ارتباط به فرهنگ يا پيشينه اي در فرهنگشون داشت، خب، "فيل و..."  يعني همين ديگه!!!

  ... بگذريم، انصافاً بدك نبود، اگه تهرانيد حتماْ يه سري بزنيد. راستي خوشحال مي شم اگه نظراتتون رو هم راجع به جشنواره و نمايشگاه بنويسيد.

گرگان

  هفته پیش چند روزی بابت یه کار اداری رفته بودم گرگان کارم که به لطف بوروکراسی اداری و همکاری همشهریان اهل فرهنگ و هنر پیشرفتی نداشت! ولی تونستم چند تا از دوستان شفیق قدیمی رو ببینم ویادی از قدیما کنیم. رفتن من مصادف بود با برگزاری اولین دوره جشنواره تئاتر امید جوان ( یا یه همچین اسمی) در تالار فخرلدین اسعد گرگانیِ. خوب منهم که یه زمانی عالمی داشتم با این سالن رفتم یه سری هم اونجا زدم خیلی چیزا عوض شده بود خوب جوونا هم ظاهراْ بیشتر علاقمند شده بودند فقط... بگذریم. چند تا از دوستان رو دیدم که با سوالاتشون راجع به ادامه کارهای من و وضعیت فعلی ام یه چند روزی ما رو برد تو خماری گذشته ها!

راستی یاد اون روزها بخیر

حکم لازم

استاد بیات زندگی جاوید را آغاز کرد.

این جوری گفتم که دلم کمتر بسوزه!

  بابک بیات تمام وسوسه های زمین رو کنار گذاشت. قید سلطانی وشبانی این روزگار رو زد و شاخه های بید و عطر ترنج اش رو هم؛ با آتشی در خرمن دل، دلی که شاید ریشه در خون داشت، پرده آخر رو هم نواخت.

   پهلوانان نمی میرند؛ آهنگسازها نیز، اگر دغدغه هنر و مردم رو داشته باشند.

  بابک بیات هم رفت تا شاید وقتی دیگر، نوایی دیگر را به دور از دستهای آلوده و شب مکافات، با آغاز روز فرشته و عروسی خوبان در ولایت عشق بنوازد.

   یادش را گرامی می داریم، او که با غریبه ای آمد و با حکمی لازم الاجرا رفت.

 

شروع

به نامش و به یاریش

سخت بود، ولی شد؛ دیر شد، ولی شد؛ اصلاْ به نظر نشدنی بود، ولی شد...شروع رو می گم، با این وقت نداشته من!

الهی چنان کن سرانجام کار        تو خشنود باشی و ما رستگار